The two-fingered salute

"Two goals now!" seinde ik na het tweede doelpunt tegen Slowakije tegen mijn Engelse collega's en stak vrolijk twee vingers de lucht in. Wenkbrauwen schieten de lucht in, zwaar beledigd. Te laat bedenk ik me: helemaal fout! Gelukkig ben ik niet de enige. De Italiaanse bondscoach van het Engelse team, een week geleden nog staatsvijand nr. 1 (nu alweer vergeten), die toch al niets goeds kon zeggen, ging de fout in tijdens een persconferentie."Two bad things..." richtte hij zich tot het Engelse publiek en illustreerde zijn woorden met dat zo vanzelfsprekende gebaar... feest voor de Engelse media!



Het gebaar, een V met wijs- en middelvinger en met de palm van de hand naar binnen, is hier zeker zo veelzeggend als de bekende middelvinger. En de historica in mij leeft op bij het verhaal over de oorsprong van dit gebaar! Het komt uit de tijd van Ridders en Robin Hood en refereert aan de twee vingers die de Engelse boogschutters gebruikten om hun bogen te spannen voor weer een dodelijk schot. Deze boogschutters met hun 'longbows' waren tijdens de 100-jarige oorlog (1337-1453) een geduchte vijand voor de Fransen; zij speelden een belangrijke rol bij de Slag bij Azincourt, waar de Engelsen een grote overmacht aan Franse ridders in de pan hakten. Het verhaal wil dat de Fransen aan de vooravond van de slag vol overmoed pochten hoe zij de vingers van elke gevangen boogschutter af zouden hakken en hen zo zeer effectief onschadelijk zouden maken. Maar zo mocht het niet zijn... en na hun overwinning lieten de Engelsen uitdagend -en minachtend- hun vingers zien: "ik heb ze nog, mij krijg je niet (stelletje Franse *****)"



Die gekke Engelsen...