Fietsen (I)

Treinen zijn altijd een goed gespreksonderwerp – iedereen maakt er wel eens iets geks mee mee en iedereen heeft er wel een mening over. Waarschijnlijk een negatieve: ze rijden nooit op tijd, ze zijn altijd vol mensen die luid zitten te bellen en een abonnement kost een fortuin… he, lekker even schelden op de NS

Dat kan hier natuurlijk ook, maar er is eigenlijk geen beginnen aan met al die verschillende maatschappijen en dan de metro en de bussen in Londen er nog bij. Veel leuker is het om te beginnen over fietsen. Is het te gevaarlijk om in Engeland te fietsen? Gedragen auto’s zich verschrikkelijk of gaan ze eigenlijk wel redelijk ruim om je heen? Gedragen fietsers zich een beetje? Moeten ze op de weg of juist op het fietspad? Draag je een helm? Kan je kinderen op de weg laten fietsen, moeten ze een diploma hebben? Iedereen heeft er wel een mening over.

Ik ken weinig mensen die de fiets gewoon gebruiken om even op de springen als ze naar de winkel moeten, als praktisch vervoermiddel. Fietsen is echt iets. Fietsen is strakke fietsbroeken (maar die zien er niet uit dus moet er een beetje stoere korte broek overheen), reflecterende sportshirtjes, handschoentjes – ook de enkele vouwfietser op weg naar zijn werk dost zich zo uit. Het valt op wanneer je gewoon eens een kerel in een pak op de fiets ziet, met zo’n klemmetje om de broekspijp. Laatst zag ik ergens in de juristenwijk iemand met een koffertje achterop, en niet op een mountainbike maar op een gewone (en hele grote) herenfiets – ik denk dat het een Nederlander was.

Ineens wordt de dagelijkse fietskleding een issue. Een tijdje terug zag ik in een van de onvolprezen gratis krantjes van Londen een groot artikel over hip fietsen. Het was niet nodig om altijd in latex rond te stormen – op een speciale damesfiets met een lage stang kun je uitstekend je zomerjurk en –gevoel op de fiets meenemen (let wel, dit wordt gepresenteerd als een revolutionair inzicht). Al wordt er elders weer gemiept over het gevaar van opwapperende rokjes. Maar, zo waarschuwde de krant, kijk wel uit dat de jurk ook weer niet te lang is, want dat zou gevaarlijk kunnen zijn!

Een alternatief voor de zonnehoed hebben we ook – de Hippe Helm (ofte wel: 'brainwear for smart people'). Hoe charmant!

De vakantie is weer voorbij...

Forenzen naar Londen doe je met de trein - autorijden in de City is geen beginnen aan, en dus staan we 's morgens massaal op het perron. In de koffietent, aan de kant van de trein naar Londen en alleen in de ochtend geopend, wordt al keihard gewerkt om iedereen van koffie of thee te voorzien; om zeven uur 's ochtends staan ze er met z'n vieren. Op de tafel met kranten staat een spaarpotje waarmee we het zelf maar moeten regelen, daar hebben ze geen tijd voor. Terwijl ik naar het einde van de rij loop hoor ik al: "small black, no sugar?" en het wordt al voor me ingeschonken. Thuis... dat is waar de ochtendkoffie geurt (geheel tegen Engels gebruik is het ook echt erg lekkere koffie).

Na een paar maanden herken je de helft van je medereizigers - elke dag staan we op hetzelfde stukje perron te wachten op dezelfde trein, waar we dezelfde gezichten al herkennen van degenen die verder naar het zuiden wonen. Aan de papieren koffiebeker kun je precies zien waar ze zijn opgstapt - die van ons is heel vrolijk, met bloemetjes.

Met een vrolijke beker lekkere koffie in de hand sta ik op het perron mensen te kijken. Er staan beduidend meer pakken om me heen dan ik me kan herinneren uit Leiden. Mooie pakken, dure pakken, te grote of te kleine pakken - maar wel allemaal saaie, donkere pakken. Veel dames dragen mantelpakjes maar lopen op sportschoenen - de hoge hakken staan in de bureaula als een noodzakelijk kwaad ("Powerdressing," zegt een vriendin die als juriste werkt, “it's the only way"). Een paar mannen proberen zich the onderscheiden door foute stropdassen en flashy overhemden, en manchetknopen zijn duidelijk hip.

Ik heb te doen met al deze macho's met hun dure pakken en snelle banen in de City... wanneer kunnen ze nu gezien worden in hun nog veel snellere auto's?! De patserwagens staan stilletjes op het parkeerterrein. Zo bij elkaar zijn die zwarte, glimmende SUV's eigenlijk allemaal hetzelfde, of het nu een BMW, een Porsche of wat anders is. En zo'n zilverglimmende Porsche is eigenlijk ook niet erg origineel, wanneer er een stuk of vier op hetzelfde stukje staan...

Terrasjes

Het geplande nachtje in Poitiers, als tussenstop op weg naar de Pyreneeën, is een lang weekend geworden. De auto in de garage, wachtend op het reddende onderdeel, en wij in een hotel in het hart van de stad (danku, reisverzekering). Tijd genoeg om ons aan te passen aan het Franse ritme.

Het is hier warm en stil - Poitiers is een studentenstad en zo rustig als het nu is heb ik het nog nooit gezien. Er lopen wat toeristen rond, en vrijdag rond lunchtijd zag je her en daar wat zakelijk uitziende Fransozen op het terras van een goed maal genieten.

De terrasjes, oh, de terrasjes! Geen beergarden verscholen achter de pub kan op tegen de tafeltjes en stoeltjes op de zonovergoten straten en pleinen. Biertjes drinken, een hapje eten, een kopje koffie met een hoop gepraat of gewoon een krantje... en dan gerust eindeloos blijven zitten. Een boek erbij, en achter ons de twee jongens met hun gitaren op het plein, om de beurt de melodie en de begeleiding spelend van een aanstekelijk jazzy deuntje of een zwoele balade. Niet voor geld ofzo, maar gewoon, omdat de zon schijnt.

Wat een verschil met Londen! Op elke straathoek een Starbucks, Costa, Nero's... en iedereen met kartonnen bekers, in de trein, op straat, achter het bureau... Ik kan het me hier niet voorstellen. Ik zie nergens meeneemkoffie, en durf het eigenlijk niet te vragen - dan ben ik meteen zo'n cultuurbarbaar... koffie om mee te nemen?! Doe toch even relaxed, neem een stoel, ik kom zo bij u!

Note to self: vaker relaxed op een terrasje een kopje koffie doen. Komt goed uit dat het vakantie is!

- geschreven bij een lekker bakkie op het terras in het Parc Blossac, Poitiers -