Vakbond

Deze week ben ik lid geworden van de vakbond. Typisch zoiets dat ik eigenlijk meteen had moeten doen, maar wat er toch nog niet van gekomen was... dan komen er allerlei excuses van ik weet niet zeker welke, het kost toch wel veel, ik werk hier nog maar net, etc. etc. Nou, dat gaat allemaal niet meer op, en bovendien is het (overheids-) arbeidsklimaat hier redelijk grimmig aan het worden. Er wordt aardig wat ongein uitgehaald met bezuinigingen, herstructurering en 'Voluntary Exit', en ik vertrouw ons geachte P&O voor geen meter.

Vorig jaar ben ik eigenlijk voor het eerst met heus vakbondgedrag geconfronteerd. Eén van de bonden hier (er zijn er drie: voor de dure managers, voor de middenmoot en voor het arbeidsvolk - Engeland is ten slotte een klassemaatschappij) ging staken over pensioenveranderingen. Een eindeloze stroom interne mailtjes over wie wel en niet mocht staken, hoe je dat moest doorgeven, hoe we toch open konden blijven... Ik werkte hier net een paar maanden en niemand in mijn directe omgeving ging staken, dus ik heb me er niet zoveel van aangetrokken - ik snap nog steeds niets van het hele pensioenverhaal hier en het systeem verandert met elke regering gewoon weer.

Totdat er een berichtje voorbij kwam gericht aan mensen die wél aan het werk gingen. Dat als er mensen waren die er problemen mee hadden om alleen de picket line over te gaan, die contact op konden nemen om iets af te spreken met anderen. Grote schrik! Moest ik me daar dan druk over maken? Zou ik daar morgen staan, slik, tegenover een demonstrerende massa mensen, die me uitscholden voor verrader omdat ik braaf aan het werk ging?

Het viel gelukkig allemaal mee, maar de realiteit van arbeidsconflicten en stakingen kwam ineens met vliegende vaart dichterbij. Cultuurverschil? Dat lijkt me sterk - ik ben er gewoon niet zo mee in aanraking geweest. Maar ik moet zeggen, ze kunnen er hier wel wat van. Vorig jaar British Airways lekker in de vakantie, en in het najaar elke maand een dagje Tube strike. De plannen voor dit jaar zijn ook wel leuk: treinen in Wales zouden gaan staken op de dag van een Six Nations rugby wedstrijd (gnahgnahgnah). En London Underground weer: ze dreigen de boel plat te leggen tijdens de trouwerij van prince William en zijn Kate. Zeg maar, dat de NS bedenkt om op Koninginnedag te staken... zoiets.

Blackbirds in a pie

Het komt niet zo heel vaak meer voor dat ik van mijn stoel val van verbazing over iets geksEngels. Ik ben gewend aan de rijen, de sorries als je tegen iemand op loopt, kinderen in schooluniform en ik struikel bijna nooit meer over de ‘Wet Floor’ borden die een health & safety hazard op zich zijn. Melk inde thee, lauw bier, azijn op de frieten. Dat ze bij een goeie Fish ‘n Chips shop niet alleen vis maar ook worst met een korstje erom frituren verbaast me niks – hoe smerig het ook klinkt (trouwens, in Schotland frituren ze ook Marsen).
Maar een tijdje terug kwam ik weer eens iets echt heel leuks tegen. Mijn schoonmama was aan het kokkerellen; er stond steak & kidney pie op het menu (vleesmengsel met soort bladerdeegkorst erop). Voordat ze de vulling in de schaal deed zette ze een klein bakje, een eierdopje denk ik, op de kop in het midden van de schaal, en daar rust dan het deeg op zodat het niet helemaal nat en klef wordt. Slim. In de tweede schaal echter stond een klein wit beeldje, van een eendje ofzo. Hé, wat grappig, dat je dan denkt: “Tsja, wat moet je anders met zo’n gek beeldje, je kan het in de vensterbankzetten, maar waarom niet in de pie?!”

En wie schetst mijnverbazing… het was namelijk geen raar stenen beeldje... Het was een pie bird! Doodgewoon onderdeel van de standaard Engelsekeukenuitrusting. De pie bird (ook wel pie chimney) wordt al eeuwen gebruikt in de taartenbakkerij, zowel om de korst omhoog te houden als om stoom te latenontsnappen tijdens het bakken. Meestal is het een blackbird,een merel, en de pie bird wordt door de Engelsen (ik heb dit uiteraard bij een aantal mensen getoetst, en inderdaad) direct geassocieerd met een blijkbaar beroemd kinderrijmpje:

Sing a song of sixpence,

A pocket full of rye.
Four and twenty blackbirds,
Baked in a pie.

When the pie was opened,

The birds began to sing;

Wasn't that a dainty dish,
To set before the king?

The king was in his counting house,
Counting out his money;
The queen was in the parlour,
Eating bread and honey.

The maid was in the garden,
Hanging out the clothes;
When down came a blackbird
And pecked off her nose.

Nu nog een pie bird kopen en dan kan ik weer verder met verEngelsen!

Winter

Het is winter. Temperaturen komen niet boven het vriespunt, maar niemand vraagt zich af wanneer we nou eindelijk kunnen schaatsen. Water stroomt of is te diep – en trouwens, natuurijs is veeeel te gevaarlijk. Geen schaatsgekte hier, maar gelukkig is er gekte genoeg.

Het eerste pak sneeuw viel in november, en zelfs hier in het zuiden (Schotland is natuurlijk een ander verhaal) lag een centimeter of twintig sneeuw – en het halve land lag plat. Veel vertraging een uitval van treinen, stations dicht, een aantal toestellen stonden ‘s nachts vast in the middle of knowhere, wee ende ellende, meer boze Engelsen op de televisie. Belachelijk! Een beetje sneeuw en het hele land ligt plat! In de krant vliegen de brievenschrijvers elkaar in de haren of alles gewoon moet doorgaan of niet, en of de baas je vakantiedagen mag rekenen als je niet naar je werk kan.

Gister viel het tweede stevige pak sneeuw van dit jaar. Op zaterdag, dus is het allemaal net even anders. Geen nieuwsitems over gestrande forenzen, thuiswerken, of gesloten scholen (want: 1) de docenten kunnen niet naar hun werk komen, maar vooral 2) er zijn niet genoeg mensen om de sneeuw van het schoolplein te ruimen, en dus is het er glad, en dat is veel te gevaarlijk), maar: kerststress. Zowel voor wie probeert per vliegtuig de Kerst te ontkomen als voor de Christmas lovers brengt de sneeuw vooral ellende. Want paniek, paniek, paniek! Zelfs internetshoppen blijkt geen oplossing als de vrachtwagens de weg niet op kunnen, en met alle kerstkaarten is ook de post te laat. En als het dan dik sneeuwt op zaterdagochtend, en buiten de hoofdwegen geen strooier te zien is… Ik heb het nog nooit zo druk gezien in de stad als vandaag, op zondag.

Maar er is ook rede tot vreugde, want sneeuw rond deze tijd is niet alleen maar ellende… want wie weet… dan toch, eindelijk weer eens, een witte kerst? Als je wil weten of het een witte kerst wordt, kijk dan niet naar de krantenkoppen of het weerbericht, maar naar wat de bookies ervan vinden. In een land waar elk rotdorp een betting shop heeft, kun je niet alleen wedden op honden, paarden, voetbalwedstrijden of de hoeveelheid no-balls die een bowler gooit per over of per inning bij de cricket. Je kan namelijk ook wedden of het een witte kerst wordt. Dan heb je dus wel een goeie definitie van witte kerst nodig. Ik heb er al een paar gehoord, zoals voor Londen: een sneeuwvlokje moet blijven liggen op het dak van het weerstation in het centrum, of deze voor heel Engeland: ..a single snowflake, perhaps mixed with a shower of rain, which falls in the 24 hours of 25th December. Pff, das toch geen wite kerst!

How are you?

Weet je wat ik knap vind? Iemand in het voorbijgaan groeten en daar dan ‘hoe gaat het?’ in weten te verwerken zonder dat het onhandig klinkt. En dat de ander daar dan ook nog op kan reageren, en ‘hoe gaat het?’ terug kan zeggen. Een collega van mij is daar een ster in. Van onze afdeling is hij meestal het eerst op het werk, ik kom als tweede binnen. ‘Good morning.’ ‘’Morning, hwryou?’ en dan probeer ik iets van ‘fine, thank you, and you?’ te zeggen. Maar tegen die tijd ben ik z’n bureau al voorbij en dan voelt het awkward om door te lopen, want dan kan hij niet meer reageren. En alleen maar ‘fine thank you’ is ook weer niet aardig. Moeilijk!

Een Engelsman kan dit zonder zijn pas in te houden – gister zag ik twee mensen elkaar op straat zo gedag zeggen, zonder dat een van de twee ook maar iets aan zijn tempo aanpasde, en het klonk 100% natuurlijk. Volgens de antropologische studie van het Engelse volk van Katie Fox (Watching the English, verplichte literatuur voor iedereen die naar Engeland komt; de Engelsen zelf kunnen er trouwens een hoop over zichzelf van leren) is ‘How are you’ is eigenlijk geen vraag, maar een begroeting. Dezelfde interpretatie geeft Paulien Cornelisse in ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’, die het ook herkent in het Nederlandse taalgebruik; het drijft haar tot een tirade over hoe onzinnig het is – waarom vragen hoe het met iemand gaat als je het eigenlijk helemaal niet wil weten, en je toch per definitie ‘goed’ moet antwoorden?!

Maar de Engelse interpretatie is wel sympathiek: het is een begroeting net als ‘good morning’, maar het is net even iets meer, een beetje persoonlijker. Het is misschien zelfs wel een soort opening om eventueel een praatje te maken. Het is een hulpmiddel (voor de sociaal gehandicapte Engelsen, voegt Fox er aan toe – ik laat me daar voor het gemak even niet over uit) om een gesprek op gang te brengen, net zoals een praatje over het weer niet over het weer gaat, maar je een gesprek toch ergens moet beginnen. Je kunt immers niet meteen persoonlijk gaan lopen doen!

In mijn eigen beleving is de ‘begroeting met de mogelijkheid een praatje te maken’ ondertussen doorgeslagen naar puur begroeting – begroeting van een bekende, misschien. Ik moet er nog een beetje op oefenen voor het er overtuigend, en vooral zo snel uitkomt. De tactiek is misschien dat je zelf moet beginnen, initiatief nemen: ‘good morning, you’kay? En dan goed luisteren hoe je daarop moet reageren. Misschien gaat het dan ooit nog eens natuurlijk klinken. Word ik ook echt Engels.

Kastanje

Ruim een week geleden werd ik op mijn vroege wandeling naar het station blij verrast. Natuurlijk is het triest dat de zomer voorbij is, maar voor mij op de stoep glansde een prachtige, net van de boom gevallen kastanje. Ja, lach er maar om, maar ik hou van kastanjes. Van de kleur, van de subtiele tekening op de schil, van de glans. Als ik langs een grote kastanjeboom loop wou ik dat ik weer klein was en kastanjes kon gaan zoeken. Zakken vol verzamelen en dan thuis geen idee hebben wat je ermee moet...

De kids hier weten er wel raad mee, want het seizoen is geopend! Er zijn wat zorgen her en der: de Evening Star berichtte vorige week dat de natte zomer wel eens vervelende gevolgen zou kunnen hebben. Er wordt gevreesd dat de kastanjes dit jaar te vroeg vallen en nog niet rijp zijn, en daardoor te zacht... Gelukkig dat de problemen met de paardenkastanjemineermot (eh?!) dit jaar meevallen - de afgelopen jaren hield men het hart vast. Misschien valt het met de kastanjes zelf ook wel mee...

Over een paar weken weten we of het goed komt. Vorig jaar waren de berichten in de Telegraph and de Daily Mail net zo bezorgd: te veel wind, ze vallen te vroeg. Toen werd er geadviseerd om goede kastanjes op een donkere, vochtige plek te bewaren, maar uiteindelijk viel het allemaal wel mee. Er waren gelukkig voldoende goede exemplaren voor... de World Conker Championships.

De herst breekt los en de Engelse kinders (jong & oud) zoeken de beste kastanjes uit, rijgen die aan een stukje touw (volgens WK reglement 12 inch) en gaan de strijd aan. Je knalt de ene op de andere en de kastanje die langst heel blijft wint.

Cultuurgoed! Onlangs is conkers uitgeroepen tot het meest populaire schoolplein spel - maar oh, waar gaat het toch heen met dit land... "the timeless childhood past-time is now banned from many schools for health and safety reasons"

Fietsen (II)

Het is al heel wat om een simpele, praktische fietser te zijn in het lieflijke Surrey; in Londen is dat natuurlijk weer wat anders. Maar... het komt! Fietstochten, fietspaden, OV-fietsen, Londen heeft het allemaal. Achter een hoop van de hoofdstedelijke fietsactiviteiten staat de meest onwaarschijnlijke burgemeester die Londen ooit heeft gehad (o wacht, hij is ook pas de tweede die zich zo mag noemen): Boris Johnson – ook wel gewoon "Boris". Kijk voor de grap op zijn Wikipedia pagina voor een indruk van deze hopeloos politiek incorrecte en onhandige vreemde vogel. Een conservatief met een aantal behoorlijk foute ideeen overigens; hij doet wel een beetje aan die andere blonde denken. Maar hij is ook wel weer ontzettend grappig. En hij fietst naar z’n werk.

Hij was de drijvende kracht achter de invoering van de BorisBikes: huurfietsen, voor geen geld, die je overal in Londen uit stallingen kan halen en dan elders weer kan inleveren. Je ziet ze inderdaad best veel rondfietsen, en in de eerste paar maanden zijn er van de 5000 nog maar drie gejat – helemaal geen slechte score.

Dan was er afgelopen weekend de Mayor of London Sky Ride: een fietstocht van wel 15km door centraal Londen – een dagje uit voor het hele gezin, dus helmen op en gele vestjes aan! Natuurlijk moet ik er om lachen maar een aantal van de hoofdwegen van het centrum afsluiten voor fietsers is een goed plan... wat kijk je als Nederlander toch anders tegen fietsen aan!

Maar het mooiste stukje uit de Londense fietscampagne kwam dinsdag, toen de metro staakte en we allemaal chaos hadden. Of we alsjeblieft thuis wilden werken, of met de bus gaan, of lopend… of natuurlijk fietsend: er was zelfs een brief naar honderden bedrijven gestuurd om te vragen of ze voor een keer wat meer casual kleding willen toestaan zodat het personeel op de fiets kan komen… echt! Gekke fietsers hier!

Fietsen (I)

Treinen zijn altijd een goed gespreksonderwerp – iedereen maakt er wel eens iets geks mee mee en iedereen heeft er wel een mening over. Waarschijnlijk een negatieve: ze rijden nooit op tijd, ze zijn altijd vol mensen die luid zitten te bellen en een abonnement kost een fortuin… he, lekker even schelden op de NS

Dat kan hier natuurlijk ook, maar er is eigenlijk geen beginnen aan met al die verschillende maatschappijen en dan de metro en de bussen in Londen er nog bij. Veel leuker is het om te beginnen over fietsen. Is het te gevaarlijk om in Engeland te fietsen? Gedragen auto’s zich verschrikkelijk of gaan ze eigenlijk wel redelijk ruim om je heen? Gedragen fietsers zich een beetje? Moeten ze op de weg of juist op het fietspad? Draag je een helm? Kan je kinderen op de weg laten fietsen, moeten ze een diploma hebben? Iedereen heeft er wel een mening over.

Ik ken weinig mensen die de fiets gewoon gebruiken om even op de springen als ze naar de winkel moeten, als praktisch vervoermiddel. Fietsen is echt iets. Fietsen is strakke fietsbroeken (maar die zien er niet uit dus moet er een beetje stoere korte broek overheen), reflecterende sportshirtjes, handschoentjes – ook de enkele vouwfietser op weg naar zijn werk dost zich zo uit. Het valt op wanneer je gewoon eens een kerel in een pak op de fiets ziet, met zo’n klemmetje om de broekspijp. Laatst zag ik ergens in de juristenwijk iemand met een koffertje achterop, en niet op een mountainbike maar op een gewone (en hele grote) herenfiets – ik denk dat het een Nederlander was.

Ineens wordt de dagelijkse fietskleding een issue. Een tijdje terug zag ik in een van de onvolprezen gratis krantjes van Londen een groot artikel over hip fietsen. Het was niet nodig om altijd in latex rond te stormen – op een speciale damesfiets met een lage stang kun je uitstekend je zomerjurk en –gevoel op de fiets meenemen (let wel, dit wordt gepresenteerd als een revolutionair inzicht). Al wordt er elders weer gemiept over het gevaar van opwapperende rokjes. Maar, zo waarschuwde de krant, kijk wel uit dat de jurk ook weer niet te lang is, want dat zou gevaarlijk kunnen zijn!

Een alternatief voor de zonnehoed hebben we ook – de Hippe Helm (ofte wel: 'brainwear for smart people'). Hoe charmant!