Fish & Chips

Na een lange dag mag je afhaalhap halen. Geen Indische rijsttafel helaas...dat is één van die dingen die je moet missen als je naar Engeland verhuist - maar we hebben hier wel de andere Indiër (uit India) en dat is ook ontzettend lekker. Wil je het liever echt heel traditioneel Engels? Ga naar de Fish & Chips shop!

Zaterdag was dan eindelijk eens een goede gelegenheid om eens een kijkje te nemen in het grappigste winkeltje van Farncombe. Ik was er al een paar keer langs gelopen, en moet er altijd om lachen. Zoals een kind een huis tekent: een vierkant met een driehoek erop, beneden een deur en een raam en boven nog een raam. En op de driehoek van het dak een schoorsteentje. Fantastische naam ook: Brotherwood.

Uitstekend uit de test gekomen overigens. Behoorlijk vette hap natuurlijk, maar dat moet je voor lief nemen. Grote hoop patatten worden op een vel papier gemikt, gefrituurd stuk vis erbij en het pakketje wordt dichtgevouwen. Traditioneel gaat het in krantenpapier maar dat hoeft van mij nou ook weer niet. En thuis lekker eten, en je dan realiseren dat je toch ook weer niet zoveel honger had (te laat).

Klinkt allemaal prima toch? Alleen zou het een saai verhaaltje worden als dat alles was. Welnu, iedereen kent wel die scène uit Pulp Fiction over Amsterdam met John Travolta en Samuel Jackson en hun verbijstering over de mayo op de friet. Engelsen vinden dat ongetwijfeld net zo raar, maar ik weet niet zeker van of ze wel recht van spreken hebben... Blij met onze bestelling lopen we de Brotherwood uit, zegt m'n Engelsman ineens: "we do have vinegar at home, don't we?" Getver! Azijn op de patat!

Kopje thee?

Vraag uit het Engelse inburgeringsexamen (hearsay, niet uit eigen ervaring!): What is the UK's national drink? Nee, niet bier, het is natuurlijk thee. Goed voor eindeloze grappen en spotprenten en nationale trots. Het wikipedia artikel over thee telt ongeveer 13.500 woorden; ik ben er niet eens aan begonnen. Op de website van de United Kingdom Tea Council zit een teller die bijhoudt hoeveel koppen thee er vandaag reeds genuttigd zijn in het Verenigd Koninkrijk - maandagochtend 9 uur staat de teller op iets van 56 miljoen. Ook leuk is http://www.nicecupofteaandsitdown.com/, al was het alleen maar om de lollige link. Komisch detail is dat ik er meteen een stukje op vond over de verbijsterende uitvinding van de Speculoospasta, o dear, cookies on toast!

De etymologie was weer aardig voor wat eigen nationale trots. "The modern Eng. form, along with Fr. thé, Sp. te, Ger. Tee, etc., derive via Du. thee from the Amoy form, reflecting the role of the Dutch as the chief importers of the leaves (through the Dutch East India Company, from 1610)." Thee kwam pas in Engeland in 1644 (hoewel het ook Asterix geweest zou kunnen zijn). Wist je trouwens dat de eerste vermelding van een theezakje pas uit 1940 komt? Met gewone thee bedoelt men over het algemeen English Breakfast (er is ook een Irish Breakfast, al denk ik dat ik het verschil niet zou proeven). Leidde tot een komische situatie toen mijn broer na het nuttigen van een stevig traditioneel engels ontbijt nog een kopje thee bestelde. "English Breakfast?" vroeg the serveerster, en hij keek geschokt op of ze nu werkelijk dacht hij nog zo'n maaltijd zou gaan wegstouwen...

Maar Engelsen zouden de Engelsen niet zijn als ze het niet een beetje moeilijk zouden maken. Want je hebt natuurlijk ook Afternoon Tea en High Tea, en deze gaan verder dan een kopje heet brouwsel alleen. Afternoon tea (in Nederland voor het gemak 'High Tea' genoemd): 3-5pm, thee (uiteraard), sandwiches (van die hele kleine - en minstens een aantal met komkommer), scones met clutted cream en jam en meer zoetigheden. High tea (ook wel 'meat tea'): 5-6pm, thee, koud vlees, ei en/of vis, cakes en sandwiches. Maar nu komt het, om het allemaal maar even makkelijk te maken: "In many parts of England, particularly the working class North-West, Scotland, Wales and Ireland, tea is used to mean the main evening meal."

"I'm having tea" kan dus vanalles betekenen - een kopje thee onder handbereik tijdens het werk, een ongezonde sessie in een sjiek hotel met een overmaat aan luxeuze zoetigheden, een boterham 's avonds omdat de lunch een warme maaltijd was, maar eigenlijk ook gewoon een volledige maaltijd met een glaasje wijn en een toetje en alles erop en eraan! En wie schetst mijn verbazing toen een paar stoere kerels vorige week aan de bar allemaal een pint tea bestelden?!

TEA: Traditional English Ale

Commisserations

Nieuw woord geleerd:

Commiseration (plural: commiserations)

The act of commiserating; sorrow for the wants, afflictions, or distresses of another; pity; compassion.

De commiserations worden me aangeboden in verscheidene vormen. Een knuffel en een troostende blik van m’n vriendje na de treffer. Een lekker eigentijdse variant “can I text you my commisserations?!” van een vriendin, gisteravond. En dan vanmorgen één voor één de collega’s die even stilstaan bij m’n bureau om met sympathieke blik hun medeleven te tonen. Uiteraard hoopten ze allemaal dat Paul het mis had (hetgeen zij veilig konden zeggen omdat onze Spaanse collega met een projectje in Madrid bezig is; die kan lekker het feestje meepikken daar…). Mijn buurman probeerde de pijn een beetje weg te verzachten door zich te excuseren voor het gedrag van zijn landgenoot-met-fluitje. Maar al leefde iedereen mee met mijn verlies (heel Engels, heel correct), het eindoordeel was toch dat de beste had gewonnen.

Tsja, wat moet je ervan vinden? De wedstrijd zelve wordt al genoeg geanalyseerd; daar heb ik niet zoveel over te zeggen. Als je elders zit gaat het leven gewoon door – de Engelsen hebben het debacle WK 2010 allang verdrongen. Ik was de hele dag de hort op voor een roeiwedstrijd. De eerste helft zaten we nog in de auto, gespannen naar de radio luisterend en hopend dat in het geval van een doelpunt het geschreeuw van de opgefokte commentatoren het gekraak van de beroerde ontvangst zou overstemmen. De tweede helft werd verstoord door de komst van de botenwagen – first things first! Tot slot de verlenging: thuis op de bank, gaar van een lange dag, en dan is het ineens allemaal voorbij…

Over vier jaar wil ik weer een finale, en dan echte die-hard keigek knettergestoorde allesoverheersende oranjegekte overal om me heen…. EN DAN GEEN COMMISERATIONS!

The two-fingered salute

"Two goals now!" seinde ik na het tweede doelpunt tegen Slowakije tegen mijn Engelse collega's en stak vrolijk twee vingers de lucht in. Wenkbrauwen schieten de lucht in, zwaar beledigd. Te laat bedenk ik me: helemaal fout! Gelukkig ben ik niet de enige. De Italiaanse bondscoach van het Engelse team, een week geleden nog staatsvijand nr. 1 (nu alweer vergeten), die toch al niets goeds kon zeggen, ging de fout in tijdens een persconferentie."Two bad things..." richtte hij zich tot het Engelse publiek en illustreerde zijn woorden met dat zo vanzelfsprekende gebaar... feest voor de Engelse media!



Het gebaar, een V met wijs- en middelvinger en met de palm van de hand naar binnen, is hier zeker zo veelzeggend als de bekende middelvinger. En de historica in mij leeft op bij het verhaal over de oorsprong van dit gebaar! Het komt uit de tijd van Ridders en Robin Hood en refereert aan de twee vingers die de Engelse boogschutters gebruikten om hun bogen te spannen voor weer een dodelijk schot. Deze boogschutters met hun 'longbows' waren tijdens de 100-jarige oorlog (1337-1453) een geduchte vijand voor de Fransen; zij speelden een belangrijke rol bij de Slag bij Azincourt, waar de Engelsen een grote overmacht aan Franse ridders in de pan hakten. Het verhaal wil dat de Fransen aan de vooravond van de slag vol overmoed pochten hoe zij de vingers van elke gevangen boogschutter af zouden hakken en hen zo zeer effectief onschadelijk zouden maken. Maar zo mocht het niet zijn... en na hun overwinning lieten de Engelsen uitdagend -en minachtend- hun vingers zien: "ik heb ze nog, mij krijg je niet (stelletje Franse *****)"



Die gekke Engelsen...