Vakbond

Deze week ben ik lid geworden van de vakbond. Typisch zoiets dat ik eigenlijk meteen had moeten doen, maar wat er toch nog niet van gekomen was... dan komen er allerlei excuses van ik weet niet zeker welke, het kost toch wel veel, ik werk hier nog maar net, etc. etc. Nou, dat gaat allemaal niet meer op, en bovendien is het (overheids-) arbeidsklimaat hier redelijk grimmig aan het worden. Er wordt aardig wat ongein uitgehaald met bezuinigingen, herstructurering en 'Voluntary Exit', en ik vertrouw ons geachte P&O voor geen meter.

Vorig jaar ben ik eigenlijk voor het eerst met heus vakbondgedrag geconfronteerd. Eén van de bonden hier (er zijn er drie: voor de dure managers, voor de middenmoot en voor het arbeidsvolk - Engeland is ten slotte een klassemaatschappij) ging staken over pensioenveranderingen. Een eindeloze stroom interne mailtjes over wie wel en niet mocht staken, hoe je dat moest doorgeven, hoe we toch open konden blijven... Ik werkte hier net een paar maanden en niemand in mijn directe omgeving ging staken, dus ik heb me er niet zoveel van aangetrokken - ik snap nog steeds niets van het hele pensioenverhaal hier en het systeem verandert met elke regering gewoon weer.

Totdat er een berichtje voorbij kwam gericht aan mensen die wél aan het werk gingen. Dat als er mensen waren die er problemen mee hadden om alleen de picket line over te gaan, die contact op konden nemen om iets af te spreken met anderen. Grote schrik! Moest ik me daar dan druk over maken? Zou ik daar morgen staan, slik, tegenover een demonstrerende massa mensen, die me uitscholden voor verrader omdat ik braaf aan het werk ging?

Het viel gelukkig allemaal mee, maar de realiteit van arbeidsconflicten en stakingen kwam ineens met vliegende vaart dichterbij. Cultuurverschil? Dat lijkt me sterk - ik ben er gewoon niet zo mee in aanraking geweest. Maar ik moet zeggen, ze kunnen er hier wel wat van. Vorig jaar British Airways lekker in de vakantie, en in het najaar elke maand een dagje Tube strike. De plannen voor dit jaar zijn ook wel leuk: treinen in Wales zouden gaan staken op de dag van een Six Nations rugby wedstrijd (gnahgnahgnah). En London Underground weer: ze dreigen de boel plat te leggen tijdens de trouwerij van prince William en zijn Kate. Zeg maar, dat de NS bedenkt om op Koninginnedag te staken... zoiets.

Blackbirds in a pie

Het komt niet zo heel vaak meer voor dat ik van mijn stoel val van verbazing over iets geksEngels. Ik ben gewend aan de rijen, de sorries als je tegen iemand op loopt, kinderen in schooluniform en ik struikel bijna nooit meer over de ‘Wet Floor’ borden die een health & safety hazard op zich zijn. Melk inde thee, lauw bier, azijn op de frieten. Dat ze bij een goeie Fish ‘n Chips shop niet alleen vis maar ook worst met een korstje erom frituren verbaast me niks – hoe smerig het ook klinkt (trouwens, in Schotland frituren ze ook Marsen).
Maar een tijdje terug kwam ik weer eens iets echt heel leuks tegen. Mijn schoonmama was aan het kokkerellen; er stond steak & kidney pie op het menu (vleesmengsel met soort bladerdeegkorst erop). Voordat ze de vulling in de schaal deed zette ze een klein bakje, een eierdopje denk ik, op de kop in het midden van de schaal, en daar rust dan het deeg op zodat het niet helemaal nat en klef wordt. Slim. In de tweede schaal echter stond een klein wit beeldje, van een eendje ofzo. Hé, wat grappig, dat je dan denkt: “Tsja, wat moet je anders met zo’n gek beeldje, je kan het in de vensterbankzetten, maar waarom niet in de pie?!”

En wie schetst mijnverbazing… het was namelijk geen raar stenen beeldje... Het was een pie bird! Doodgewoon onderdeel van de standaard Engelsekeukenuitrusting. De pie bird (ook wel pie chimney) wordt al eeuwen gebruikt in de taartenbakkerij, zowel om de korst omhoog te houden als om stoom te latenontsnappen tijdens het bakken. Meestal is het een blackbird,een merel, en de pie bird wordt door de Engelsen (ik heb dit uiteraard bij een aantal mensen getoetst, en inderdaad) direct geassocieerd met een blijkbaar beroemd kinderrijmpje:

Sing a song of sixpence,

A pocket full of rye.
Four and twenty blackbirds,
Baked in a pie.

When the pie was opened,

The birds began to sing;

Wasn't that a dainty dish,
To set before the king?

The king was in his counting house,
Counting out his money;
The queen was in the parlour,
Eating bread and honey.

The maid was in the garden,
Hanging out the clothes;
When down came a blackbird
And pecked off her nose.

Nu nog een pie bird kopen en dan kan ik weer verder met verEngelsen!