Weet je wat ik knap vind? Iemand in het voorbijgaan groeten en daar dan ‘hoe gaat het?’ in weten te verwerken zonder dat het onhandig klinkt. En dat de ander daar dan ook nog op kan reageren, en ‘hoe gaat het?’ terug kan zeggen. Een collega van mij is daar een ster in. Van onze afdeling is hij meestal het eerst op het werk, ik kom als tweede binnen. ‘Good morning.’ ‘’Morning, hwryou?’ en dan probeer ik iets van ‘fine, thank you, and you?’ te zeggen. Maar tegen die tijd ben ik z’n bureau al voorbij en dan voelt het awkward om door te lopen, want dan kan hij niet meer reageren. En alleen maar ‘fine thank you’ is ook weer niet aardig. Moeilijk!
Een Engelsman kan dit zonder zijn pas in te houden – gister zag ik twee mensen elkaar op straat zo gedag zeggen, zonder dat een van de twee ook maar iets aan zijn tempo aanpasde, en het klonk 100% natuurlijk. Volgens de antropologische studie van het Engelse volk van Katie Fox (Watching the English, verplichte literatuur voor iedereen die naar Engeland komt; de Engelsen zelf kunnen er trouwens een hoop over zichzelf van leren) is ‘How are you’ is eigenlijk geen vraag, maar een begroeting. Dezelfde interpretatie geeft Paulien Cornelisse in ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’, die het ook herkent in het Nederlandse taalgebruik; het drijft haar tot een tirade over hoe onzinnig het is – waarom vragen hoe het met iemand gaat als je het eigenlijk helemaal niet wil weten, en je toch per definitie ‘goed’ moet antwoorden?!
Maar de Engelse interpretatie is wel sympathiek: het is een begroeting net als ‘good morning’, maar het is net even iets meer, een beetje persoonlijker. Het is misschien zelfs wel een soort opening om eventueel een praatje te maken. Het is een hulpmiddel (voor de sociaal gehandicapte Engelsen, voegt Fox er aan toe – ik laat me daar voor het gemak even niet over uit) om een gesprek op gang te brengen, net zoals een praatje over het weer niet over het weer gaat, maar je een gesprek toch ergens moet beginnen. Je kunt immers niet meteen persoonlijk gaan lopen doen!
In mijn eigen beleving is de ‘begroeting met de mogelijkheid een praatje te maken’ ondertussen doorgeslagen naar puur begroeting – begroeting van een bekende, misschien. Ik moet er nog een beetje op oefenen voor het er overtuigend, en vooral zo snel uitkomt. De tactiek is misschien dat je zelf moet beginnen, initiatief nemen: ‘good morning, you’kay? En dan goed luisteren hoe je daarop moet reageren. Misschien gaat het dan ooit nog eens natuurlijk klinken. Word ik ook echt Engels.
