Het geplande nachtje in Poitiers, als tussenstop op weg naar de Pyreneeën, is een lang weekend geworden. De auto in de garage, wachtend op het reddende onderdeel, en wij in een hotel in het hart van de stad (danku, reisverzekering). Tijd genoeg om ons aan te passen aan het Franse ritme.
Het is hier warm en stil - Poitiers is een studentenstad en zo rustig als het nu is heb ik het nog nooit gezien. Er lopen wat toeristen rond, en vrijdag rond lunchtijd zag je her en daar wat zakelijk uitziende Fransozen op het terras van een goed maal genieten.
De terrasjes, oh, de terrasjes! Geen beergarden verscholen achter de pub kan op tegen de tafeltjes en stoeltjes op de zonovergoten straten en pleinen. Biertjes drinken, een hapje eten, een kopje koffie met een hoop gepraat of gewoon een krantje... en dan gerust eindeloos blijven zitten. Een boek erbij, en achter ons de twee jongens met hun gitaren op het plein, om de beurt de melodie en de begeleiding spelend van een aanstekelijk jazzy deuntje of een zwoele balade. Niet voor geld ofzo, maar gewoon, omdat de zon schijnt.
Wat een verschil met Londen! Op elke straathoek een Starbucks, Costa, Nero's... en iedereen met kartonnen bekers, in de trein, op straat, achter het bureau... Ik kan het me hier niet voorstellen. Ik zie nergens meeneemkoffie, en durf het eigenlijk niet te vragen - dan ben ik meteen zo'n cultuurbarbaar... koffie om mee te nemen?! Doe toch even relaxed, neem een stoel, ik kom zo bij u!
Note to self: vaker relaxed op een terrasje een kopje koffie doen. Komt goed uit dat het vakantie is!
- geschreven bij een lekker bakkie op het terras in het Parc Blossac, Poitiers -
